Η πολιτική των δημιουργών

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

Η πολιτική των δημιουργών -ή διαφορετικά η θεωρία του auteur- είναι ένα μεταπολεμικό κινηματογραφικό ρεύμα κριτικής και σινεφιλίας το οποίο  παρουσιάστηκε στον κινηματογραφικό χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και επικράτησε περίπου για μια δεκαετία, δηλαδή έως το τέλος της δεκαετίας του 1960. Η ανάπτυξή της οφείλεται σε μια ομάδα κριτικών οι οποίοι συνεργάζονταν με το περιοδικό «Κινηματογραφικά τετράδια». Οι απόψεις του έθεσαν τις βάσεις για μια νέα εποχή στον κινηματογράφο.

Οι κριτικοί αυτοί θεωρούσαν ότι ο Αμερικάνικος κινηματογράφος  έχει να αναδείξει  σπουδαία ταλέντα που είναι ικανά να προσφέρουν θαυμάσιες δουλειές σε αυτόν τον χώρο. Η ποιότητα της δουλειάς, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή , δεν σχετίζεται με τη προέλευση των δημιουργών η οποία στη προκειμένη περίπτωση είναι το Χόλυγουντ.

Ήδη από το 1948 είχε αρχίσει να προλειαίνεται το έδαφος προς αυτή τη κατεύθυνση με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Alexandre Astruc. Στο δοκίμιό του «Birth of a New Avant-Garde: The Camera- Pen», όπου και υποστήριξε σθεναρά τη θέση του σκηνοθέτη ως μια υψίστης σημασίας μονάδα που δεν υπηρετούσε απλά ένα κείμενο αλλά δημιουργούσε. Είναι δηλαδή ένας καλλιτέχνης.

Οι κριτικοί οι οποίοι γράφουν στα cahiers de cinema αρχίζουν να ασχολούνται με δημιουργούς που μέχρι τότε δεν ήταν θα λέγαμε «πρώτης διαλογής». Δημοσίευαν άρθρα σχετικά με αυτούς και θέτουν τον σκηνοθέτη στη πρώτη γραμμή ως τον δημιουργό της ταινίας.

Οι τέσσερεις βασικοί δημιουργοί στους οποίους βασίστηκε η πολιτική των δημιουργών είναι οι Alfred Joseph Hitchcock ,  Howard Winchester Hawks , Jean Renoir και  Roberto Gastone Zeffiro Rossellini. Οι τέσσερεις αυτοί δημιουργοί συχνά γίνονταν αντικείμενο κινηματογραφικών αφιερωμάτων, έδιναν συνεντεύξεις, ερευνούσαν κριτικά το κινηματογραφικό παρελθόν και επομένως συγκέντρωναν ιδιαίτερα και πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά που τους έκαναν να διαφέρουν.

Ο Howard Winchester Hawks ήταν αρκετά εμπορικός και ασχολήθηκε με πολλά και διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Ένα από αυτά ήταν και το μελόδραμα, γεγονός που αποτέλεσε σκάνδαλο όταν του αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «δημιουργός». Η πολιτική των δημιουργών διακρίνει τα έργα του σε δύο κατηγορίες:

α) περιπετειώδες δράμα (ιστορικές ταινίες, γκανγκστερικές κτλ. )

β) κωμωδία (μιούζικαλ κτλ. )

Ο Jean Renoir απέδιδε ένα βαρύ φορτίο στη τέχνη του κινηματογράφου. Θεωρούσε πως μέσω αυτού ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να γίνει καλύτερος.

Ο Roberto Gastone Zeffiro Rossellini ασχολήθηκε με τον κλασσικό κινηματογράφο. Του έδωσε μια πιο μοντέρνα διάσταση και αναζήτησε μέσω αυτού την αλήθεια γεγονός που του προσέδωσε το προσωπικό του στίγμα.

Ο Alfred Joseph Hitchcock ήταν ίσως ο σημαντικότερος δημιουργός για τους θεωρητικούς των cahiers. Η αγωνία, το μυστήριο και το σασπένς στις ταινίες του αποτελούν μόνο μερικά από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Εκτός από τους κριτικούς των λεγόμενων  Cahiers οι συνθήκες που επικρατούσαν τη δεδομένη χρονική περίοδο στη πρωτεύουσα της Γαλλίας συνέβαλλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη της θεωρίας αυτής. Ειδικότερα η απαγόρευση των ταινιών που προέρχονταν από τον Αμερικανικό κινηματογράφο κατά τη διάρκεια της Κατοχής  έκανε ακόμα πιο έντονο το συναίσθημα του ενθουσιασμού του κοινού όταν εμφανίσθηκαν ξανά στις οθόνες έπειτα από την Απελευθέρωση.

Μία ακόμη σημαντική συνθήκη που επικρατούσε ήταν η ύπαρξη κινηματογραφικών λεσχών. Σταθμό αποτέλεσε η Cinematheque, δημιούργημα του Henri  Langlois  με σκοπό να προβληθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες και να τεθούν νέες βάσεις για τη μελλοντική κινηματογραφική παραγωγή πάνω στους δημιουργούς του παρελθόντος.